سلام به دوستان
تا حالا با بعضیا برخود داشتین که از رفتارش دلخور یا ناراحت بشین؟
من ناراحتم ، و دلخور
از رفتار کسانی که یه ادعاهایی میکنند ولی برعکسش رو انجام میدند
مثلا ادعایه دینداری میکنند ولی دیدم که دین رو برای نان میخواهند
و وقتی منافعشون به خطر میوفته منطقی رو پیش میکشن که آدمو کلافه میکنند
دکتر شریعتی چقدر خوب گفت:
خدایا
رحمتی کن تا ایمان ، نان و نام برایم نیاورد ،، قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم تا از آنها باشم که پول دنیا را میگیرند و برای دین کار میکنند،، نه از آنان که پول دین را میگیرند و برای دنیا کار می کنند.
و ایمان را برای نان خواستن چقدر ارزش ایمان را پایین میاره
من ناراحتم از کسایی که باعث میشن چهره ایمان خراب بشه
مثلا چند روز پیش با یکی از دوستان بحث میکردم که اون میگفت فلان کس و فلان کس رو میبینی در ظاهر مذهبی هستش ولی این کارها رو هم انجام میده
من گفتم چه ربطی به دین داره ، مگه اون نماینده دین در روی زمینه، اگه اون بده به این معنی نیست که دین خدا بده ، این ماییم که بدیم و میخواهیم با دیندار نشون دادن خودمون بدیهامون رو پشت دین پنهان کنیم
گرچه چهره ایمان به خدا آنقدر زیباست که فقط باید نقابی که بر چهره زدیم کنار بزنیم
با ایمان بودند یا دیندار بودن به ریش نیست به پیشونی تیره نیست به پیراهن رو شلوار انداختن نیست به تنها دماغ بودن بیرون نیست و و و ، به دل هستش ، ولی منظورمم این نیست که کسایی که ریش دارند و پیشونی تیره دارند و و و ریا کار هستند نه ، فقط میخوام بگم که نشانه ایمان به خدا و دیندار بودن به دل آدمه و چندان به ظاهر ندار فقط به جز استثناهایی
اگه ادعایی میکنیم در موضوعی حالا هرچی ، اول به خودمون نگاه کنیم که در چه اندازه ای هستیم توی اون موضوع
حساس ترین ادعا ادعای دینداری هستش که باید خیلی مراقب باشیم ، شاید یکی نگامون میکنه ، شاید نا خودآگاه الگو شدیم و باعث بشیم کسی از دین زده بشه
و از دوستان میخوام که با نظراشون این مطلب ناقص رو کامل کنند. (تعارف نیستااا)